سید جواد بدیع زاده سال 1281 خورشيدي در محله پاچنار تهران در خانوادهيي روحاني از سادات كاشان پا به عرصه وجود گذاشت.پدرش سيد رضا ملقب به بديعالمتكلمين معروف به سيد اناري از وعاظ به نام تهران و از بزرگان مبارزين صدر مشروطيت بوده كه نام او و شرح مبارزاتش در تاريخ مشروطيت ايران ثبت است. وي به تمام رديفهاي آواز تسلط كافي داشته و از سنين كودكي مداوما” تحت تعليمات پدرش براي يادگيري گوشهها و رديفهاي آواز قرار ميگيرد و دايي او، ميرزا يحيي سعيدالواعظين كه از بهترين خوانندگان عصر خويش بوده است در يادگيري او سهم به سزايي داشته است. او از همان سنين كودكي به همراه پدرش در مجالس وعظ و روضه خواني شركت ميكرده و از مشكلاتي كه براي پدر به علت مبارزات آزاديخواهي، سياسي پيش ميآمد، چون فرزند بزرگ بود، سرپرستي خانواده را به عهده داشت . شاید پدر در این اندیشه بود كه از پسر جانشینى براى خود بسازد. ولى فرزند بعدها راه دیگرى را برگزید.
پدرش «آقا سید رضا بدیع كاشانى یا بدیع المتكلمین» روحانى مشروطه خواه كه به سید انارى شهرت داشت، واعظ معروفى بود كه صدایى خوش داشت و بر منبر شعر می خواند. در زمانى هم كه ممنوع المنبر شده بود، انار و دیگر میوه ها را در جوال مى ریخت و با الاغ در كوچه پس كوچه ها مى گشت و به بهانه فروش انار با همان صداى خوش و مؤثر، پیام هاى مهیج آزادى خواهى سر مى داد.
جواد بدیع زاده دوران تحصیلات ابتدایى را در مدرسه تدین گذراند و تحصیلات متوسطه را به ترتیب در مدارس آلیانس فرانسوى ها واقع در خیابان اكباتان (ملت) و دبیرستان داراالفنون به پایان برد. بعد از اتمام دوره تحصیلات متوسطه از دبیرستان دارالفنون براى چند سالى مشغول به كار مترجمى زبان فرانسه و منشى گرى تجارتخانه هاى آن زمان گردید، تا آن كه در سال ۱۳۰۴ شمسى به استخدام مجلس شوراى ملى در آمد. در همان سال نماینده كمپانى صفحه پر كنى «هیز مَسترز وُیس» انگلستان به قصد تهیه و پر كردن صفحاتى چند از هنرمندان و خوانندگان ایرانى به ایران آمد. نماینده این كمپانى به نام آقاى «جیمز» پس از تحقیق و مطالعات بسیار و گوش فرا دادن به صداى بسیارى از خوانندگان ایرانى بنا به توصیه عبدالحسین شهنازى- نوازنده بزرگ تار- بدیع زاده را براى پر كردن تعدادى از این صفحات انتخاب كرد ولى بدیع زاده ابتدا به علت كار در مجلس شورا و بعضى مسائل اجتماعى پرهیز نمود، ولى بعدا با اصرار عبدالحسین شهنازى، روزى به اتفاق جهانگیر وفادار (نوازنده ویولون و برادر بزرگ مجید وفادار، و نوراله همایون شاعر و ترانه سرا در محل استقرار ضبط واقع در چهارراه حسن آباد حاضر و كار ضبط را شروع كرد. بدیع زاده خود در این مورد مى گوید: «درابتدا، پس از مشورت با نوراله همایون قرار بود با نام مستعار، كار را شروع كنم ولى چون پدرم ملقب به بدیع المتكلمین بود، با مشورت دوستان، نام بدیع زاده را براى روى صفحات انتخاب كردم. قرار شد پنج صفحه آواز و یكى دوتا هم تصنیف بخوانم و همایون قول داد شعر آهنگ هاى مرا بسازد. بعد، به سراغ عبدالحسین شهنازى رفتم و همراه این مرد هنرمند كه در آن زمان و تا زمان فعلى نوازنده اى به قدرت این هنرمند ندیده ام، به سراغ مستر جیمز رفتیم و در یكى دو جلسه دو تصنیف و سه آواز را خواندم.»
اما كار خوانندگى اش بعدها آنقدر طرفدار پیدا كرد كه براى ضبط صفحه به آلمان رفت و ترانه جاودانه «خزان عشق» را با شعر روانشاد رهى معیرى در آنجا ضبط كرد. این ترانه آنقدر دلنشین است كه هنوز هم قلب ها را مى لرزاند
در سال ۱۳۱۹سال افتتاح رادیو، بدیع زاده خواننده معروفى بود كه به جمع هیأت اركستر آن زمان رادیو پیوست و در كنار استادانى چون «حسین تهرانى» ، «مرتضى نى داوود» ، «حبیب سماعى» و «ابوالحسن صبا» آثار با ارزشى را در حوزه موسیقى ایرانى پدید آورد و هم اینكه سال ها عضو شعر و موسیقى رادیو تهران بود.
جواد بدیع زاده از خواندن ترانه هاى فاخر و غزل هاى سنتى كه معمول آن زمان بود به سبك فكاهى خوانى و طنز روى آورد كه صد البته این كار بسیار دشوار بود به ویژه آنكه مردم آن زمان اینگونه خوانش را اصلا ً نمى پسندیدند و دیگر اینكه چون بدیع زاده فرزند یك خانواده روحانى بود، در آغاز كار بسیار برایش دشوار مى نمود. اما جسارت او باعث شد كه سد ها شكسته شود و انتقاد از اوضاع اجتماعى كه البته پیش از آن هم نه به صورت خیلى جدى در فولكور و شعرهاى عامیانه راه پیدا كرده بود، به صورت خیلى جدى خوانده شود و در دهان ها بیافتد. در اینجا باید یاد آور شد كه بدیع زاده اولین بار با پیشنهاد «اسماعیل مهرتاش» هزلیه خوانى را آغاز كرد. او ابتدا به عللى كه گفته شد تن به اینگونه خواندن نمى داد اما مهرتاش او را متقاعد كرد كه انتقاد از راه هزل و گوشه و كنایه تأثیر بیشترى دارد.
از ميان آفريدههاى معروف او مىتوان از سرود «ايران، كشور داريوش» و ترانه هاى «جلوه گل»، «داد دل»، «دل افسرده»، «هديه خاک»، «گل پرپر»، «گل پونه نعنا پونه» و «خزان عشق» ياد كرد. خزان عشق كه تا زمان ما جاذبه خود را حفظ كرده در سال ۱۳۱۳ بر اساس متنى عاشقانه از رهی معیری ساخته شده است.
پیش از افتتاح راديو، بديع زاده بسیاری از با ارزشترين آثار خود را خلق كرده بود. در سال ۱۳۱۵ شمسي، كمپانی صفحه پركنی اودئون آلمان از وی دعوت ميكند تا به آلمان برود و تعدادی صفحه پركند. او در آن سال به برلين میرود و در اين سفر تنها نوازنده ای كه به همراه داشت «اسماعيل ساتری» نوازنده ويولن و تار بود كه به موسيقی از جهات علمی نیز وارد بود. به همين جهت در آن ديار، به كمک ميزبان آلمانی برای پيدا كردن هنرمندان مناسب تحقيق و با گروه كوچكی كه عبارت از يک ويولن نواز و يک پيانیست بوده است انتخاب می كند و تعداد ۴۰ صفحه و آثارش را كه همه آنها با همان اركستر است بر روی صفحه گرامافون كمپانی «اودئون» ضبط كرده است. «خزان عشق» يا «شد خزان» از معروفترين و زيباترين آثار ماندنی وی در «دستگاه همايون» از همه مشخص تر است. «داد دل» و «هديه به خاک» هر دو در «دستگاه بيات اصفهان» ساخته شدهاند. اين دو آهنگ مخصوصا از غنا و تكامل موسيقی ايرانی، نغمات بسيار زيبا در خود دارند و شعر هر دو آهنگ از «نوراله همايون» است.
بنابراین بدیع زاده را مى توان بزرگترین خواننده هزلیه خوان تاریخ موسیقى ایران به شمار آورد. كه این هزلیه خوانى بعدها به پیش پرده خوانى كشیده شد و به جرأت مى توان «رپ خوانى» هاى امروز را هم ادامه آن دانست.
مهم ترین ویژگى بدیع زاده خوش كلامى و مهمان نوازى، و لطف و صفاى او بود كه همه را غافلگیر مى كرد.
جواد بدیع زاده پس از یك عمر پربار سرانجام در دى ماه سال ۱۳۵۸ در سن هفتاد و هشت سالگى، بر اثر دومین سكته مغزى، درتهران چشم از جهان فرو بست.
برگرفته از سایت persian.cri.cn